Geschreven door: Selena (moeder)
Met een onderzoekende blik zoek je mijn ogen, terwijl je gulzig drinkt. Kleine vingertjes friemelen aan alles wat binnen bereik is. Ik voel je hartje rustig kloppen en je zachte haartjes glijden langs mijn vingers. Er schieten allerlei gedachten door mijn hoofd terwijl ik zo in je blik verdwaal - een mengeling van emoties, met een flinke scheut vermoeidheid erdoorheen.
Op dit moment telt alleen ons momentje samen. De wereld raast door, terwijl wij even van elkaar genieten. Je oogjes worden zwaar en beginnen dicht te vallen. Het werkt aanstekelijk, en ondertussen zie ik mijn koude kopje koffie net buiten handbereik staan. Precies op het moment dat jouw oogjes helemaal dichtvallen, gooit de buurvrouw met een klap haar voordeur dicht, en besluiten twee auto's tegelijk te toeteren. Heel even denk ik terug aan mijn reis door India, jaren geleden - daar was toeteren de manier om gehoord en gezien te worden in het drukke verkeer. Hier is de realiteit iets minder romantisch: het kan jou zomaar wakker maken.
Gelukkig lig je helemaal knock-out, en leg ik je voorzichtig in bed. Mooi, dan kan ik mijn koude koffie opdrinken en heel even iets voor mezelf doen. Of de was wegwerken. Je ligt stil en geruisloos, dus sluip ik geruisloos weg. Maar in de deuropening maak ik de grootste fout ooit: mijn kleine teen stoot tegen de deurpost. Jouw oogjes vliegen open, en je huiltje vertelt me dat deze powernap voorbij is.
Op sommige momenten laat ik je even huilen - soms huilen baby's nou eenmaal voordat ze in slaap vallen, en dat is oké. Maar vandaag laat ik de rest even voor wat het is; het is ons dagje. Even bij elkaar, terwijl we naar de wereld buiten luisteren. Geluiden die me terugvoeren naar herinneringen, ervaringen die ik graag met jou wil delen. Er is zoveel te vertellen, kleine meid, en nu je toch wakker bent, begin ik maar over mijn reis naar India. De fonkeling in je oogjes vertelt me dat je aandachtig luistert.
Welke verhalen wil jij later graag aan je eigen kinderen vertellen?