De dagen razen voorbij. Verschonen, voeden, wiegen, kletsen, geruststellen, mezelf afkolven, de rommel opruimen. En net als ik eindelijk op de bank wil ploffen, heb je alweer honger en begint het hele riedeltje opnieuw.
Maar ik geniet. Ik kan uren naar je kijken. Ik zing kinderliedjes waarvan ik de tekst amper ken, voer de gekste gesprekjes met een veel te hoog stemmetje, en zou je de hele dag kunnen blijven kussen.
Eerlijk is eerlijk: het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Mijn hart breekt als ik zie dat je pijn hebt van darmkrampjes. Of die momenten diep in de nacht, als ik als een zombie een voeding sta klaar te maken en het even niet meer zie zitten. Of wanneer je je speen voor de tachtigste keer uitspuugt, maar hem meteen weer wilt. Bij poging eenentachtig denk ik: "deze krijg je niet meer terug" - maar dat lukt me dan toch weer niet.
Lieve kleine man, jij bent, net als je vader, mijn allergrootste liefde. Ik ben zo dankbaar voor dit wonder.